Χαρακτηριστικά είναι τα μάρμαρα της Χίου, καθώς και η πιο μαλακή «θυμιανούσικη πέτρα» με σκούρο χρώμα, που χρησιμοποιούνται ως δομικά υλικά.
Σημαντικά σημεία για τη φυσική ιστορία και τη μορφολογία του νησιού αποτελούν το ηφαίστειο του Εμπορειού στο νότο και το σεισμικό ρήγμα που δεσπόζει στο δρόμο από τη Χίο προς τα νότια, και εκτείνεται σε μήκος μεγαλύτερο των 3 χιλιομέτρων, και τα τρία σημαντικά σπήλαια του νησιού.
Τα σπήλαια της Χίου
Η Χίος αποτελεί έναν κρυμμένο γεωλογικό παράδεισο. Το σημαντικότερο τμήμα αυτού του θησαυρού βρίσκεται στα σημαντικά από πολλές πλευρές σπήλαια της Χίου.
Τρία είναι τα σημαντικότερα σπήλαια στο νησί. Το Σπήλαιο του Αγίου Γάλακτος, στο ομώνυμο χωριό στα βόρεια, το Σπήλαιο των Ολύμπων, 5 χλμ από το μεσαιωνικό καστροχώρι Ολύμποι, και το Σπήλαιο του Λιθιού, έξω από το ομώνυμο χωριό. Το τελευταίο είναι το μόνο από τα τρία που δεν είναι επισκέψιμο από το κοινό.
Το σπήλαιο του Αγίου Γάλακτος, το οποίο είναι το μεγαλύτερο σε μέγεθος και διαθέτει πλήθος “δωματίων”, φιλοξένησε ανθρώπινη παρουσία από τα προϊστορικά χρόνια, όπως δείχνουν αρχαιολογικά ευρήματα της Νεολιθικής εποχής. Επάνω από το κυρίως σπήλαιο υπάρχει ένα μικρότερο, η είσοδος του οποίου έχει διαμορφωθεί από τα βυζαντινά χρόνια (12ο αι.) σε ναό της Παναγίας, στον οποίο συλλέγεται ως αγίασμα το στάλαγμα από την οροφή. Από το αγίασμα πιθανόν προέρχεται και το όνομα της περιοχής.
Το Σπήλαιο των Ολύμπων αποτελεί το πρώτο επισκέψιμο και διαμορφωμένο σπήλαιο στη Χίο, αν και εξερευνήθηκε πρώτη φορά το 1985. Διαθέτει πλούσιο και εντυπωσιακό σταλακτιτικό και σταλαγμιτικό διάκοσμο, που το κατατάσσει ανάμεσα στα πιο αξιόλογα και όμορφα σπήλαια της Ελλάδας.
Το Σπήλαιο του Λιθιού έχει μήκος διαδρόμων 370 μ. και αναπτύσσεται σε δυο επίπεδα. Λόγω της δυσχερούς πρόσβασης στους χώρους του, οι οποίοι φιλοξενούν και δύο υπόγειες λίμνες, είναι προσβάσιμο μόνο σε σπηλαιολόγους.
